We zijn betrapt. Alain Berenboom heeft ontdekt dat Pascal Smet, Brigitte Grouwels en ikzelf elke week samenkomen in onze eigen TufTufclub om maatregelen te verzinnen om Brussel te bevrijden van de fietsers (Le Soir van 28 en 29 januari). Is het Pascal die zijn mond niet heeft kunnen houden? Is het Brigitte die haar nota's heeft laten slingeren? Heb ik een mail naar een verkeerd adres gestuurd? In elk geval: we zijn betrapt. Onze strategie ligt op straat.
Of dacht u echt dat we het aantal fietsers naar 20% probeerden te krijgen? Natuurlijk niet! Die fietspaden zijn er niet voor de fietsers maar zijn eigenlijk vermomde parkeerstroken. De fietslogo's zijn er niet om automobilisten te vragen hun rijstijl aan te passen, maar lokken de fietsers naar de auto’s toe zodat de automobilisten ze gemakkelijker omver kunnen rijden. En u gelooft toch niet dat de Villo!-fietsen zo zwaar zijn omdat ze tegen een stootje moeten kunnen? Nee, daardoor rijden de Villo!-gebruikers langzamer en zijn ze vlotter te pakken te krijgen door de auto's.
Helaas is onze taktiek - ik geef het toe - tot nu toe weinig efficiënt geweest. Elk jaar blijft het aantal fietsers stijgen, vorig jaar zelfs met 16%. Om te verbergen dat intussen ongeveer 7% van de Brusselaars naar het werk fietst, hebben we er bij de voorstelling van de laatste mobiliteitscijfers, de pendelaars moeten bijtellen (die blijven gelukkig met de wagen komen). Zo konden we blijven beweren dat er amper 3,4% fietsers zijn in Brussel (jammer genoeg is dit ook een verdrievoudiging, want we komen van 1,1% in 1999, maar laten we daarover zwijgen). En dat het aantal doden en zwaargewonden per afgelegde fietskilometer blijft dalen, is voor ons een constante frustratie zoals u wel zult begrijpen.
Nochtans doen we ons best. We maakten het fietsen in tegenrichting mogelijk in de hoop dat het aantal slachtoffers alle andere kandidaat fietsers wel zou ontmoedigen. Maar helaas, driewerf helaas, het is alsof de automobilisten weigerden die fietsers omver te rijden. En dan is er ook onze fietsontmoedigingscampagne Bike Experience van vorig jaar. We dachten : "we bezorgen 150 Brusselaars de schrik van hun leven door ze uit te dagen in volle spits naar hun werk te rijden. De mond tot mond reclame van die doodsbange mensen zal daarna zijn werk wel doen." Jammer genoeg bleef 90% van hen nadien minstens een keer per week de fiets gebruiken om naar het werk te gaan en waren ze vol enthousiasme over de snelheid waarmee ze op hun werk stonden.
Natuurlijk hebben we ook fouten gemaakt. Ik had dat fietsbeleidsplan nooit mogen maken. Maar wie had kunnen voorspellen dat de rest van de regering, de diensten, de gemeenten echt meer zones 30, fietsroutes, campagnes en maatregelen tegen fietsendiefstallen zouden willen?
En zo zien we langzaam maar zeker het aantal fietsers in Brussel toenemen. Elke dag opnieuw een slag in het gezicht van de automobilist in de file als hij ze gezwind ziet voorbijrijden, met een spottende glimlach omdat zij wel op tijd op hun werk, thuis of op de sportclub zullen zijn...
Het moest verboden zijn. Het zou echt verboden moeten zijn.
